نقش اشتغال در کاهش آسیب‌ها

نیروی انسانی یکی از مهم ترین عوامل موثردر توسعه اقتصادی واجتماعی هر کشور بشمار می‌‌رود وجمعیت هر جامعه بعنوان ثروت ملی آن جامعه محسوب می‌‌شود بدیهی است استفاده موثرنکردن از نیروی انسانی و در نتیجه بروز پدیده بیکاری دارای تبعات اقتصادی واجتماعی فراوانی است که از جمله آن می‌‌توان به هدررفتن منابع تولید، کاهش اعتماد به نفس نیروی انسانی جامعه، عادت به بیکاری وسایرزمینه‌های فساد اجتماعی اشاره کرد به‌طور کلی پدید آمدن مسایل اجتماعی جدید وتوزیع نامتعادل درآمد حاصل از رشد اقتصادی، ضرروت پرداختن به مسئله اشتغال را بیش از پیش مطرح ساخته است، به گونه ای که درکشورهای در حال توسعه مسئله ایجاد اشتغال بعنوان یکی از اهداف اصلی در برنامه‌های توسعه گنجانده شده است، این اهمیت نیز در کشورما در قالب برنامه سوم اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی کشور نمود یافته و مقوله اشتغال به مهم ترین تنش ودغدغه سیاستگزاران اقتصادی واجتماعی کشورتبدیل شده است، بطور کل اشتغال برای ادامه زندگی و بقای جامعه ضرورتی اجتناب ناپذیراست، زندگی هر فرد از طریق کارکردن تامین می‌شود وخودکفایی هر کشور به میزان ونوع عملکرد شاغلان آن بستگی دارد تحقیقات متعدد موید این واقعیت است که با افزایش بیکاری مهمترین آسیب اجتماعی جامعه تحقق یافته و به دنبال آن انواع و اقسام فسادهای اجتماعی شدت می‌یابد و برعکس آن با فراگیری حرفه وفن وایجاد اشتغال مناسب و بوجود آمدن رضایت شغلی نشاط وشادابی جامعه فراهم می‌شود.
از دیدگاه روان شناسان ارضای نیازهای جسمانی که از طریق کسب پول در مقابل انجام کارحاصل می‌‌شود نمی‌‌تواند تنها علت لازم وکافی برای کار کردن محسوب شود ارضای نیازهای روانی واجتماعی نیزاز تعیین کننده های مهم در اشتغال ونوع آن بشمارمی‌‌روند زیرا کارکردن وسیله ای برای صرف انرژی در راه مطلوب وسیله ای برای ایجاد روابط اجتماعی با دیگران است. از طریق کار کردن فرد خود را جزیی ازجامعه محسوب می‌‌دارد و نقش خود را د رسازندگی جامعه ایفا می‌‌کند. از طریق کار کردن واشتغال ضمن مقایسه خودش با دیگران به ارزشیابی توانایی ها ومهارت و نیز کشف محدودیت‌های خود اقدام می‌‌کند.
کار کردن نشانه ای از بلوغ فکری وجسمی‌‌وبزرگسالی است. از دیدگاه روان شناسان مهمترین معرف و شناسای فرد عادی و متعادل توانای کار کردن به طور موثر است واشتغال و حرفه آموزی یکی از روش‌های مناسب است که نقش اساسی وبنیادین در اصلاح وتربیت زندانیان دارد بطوری که برای سیاست های حبس زدایی توجه خاص مسئولان را به این مسئله معطوف داشته است چرا که این اقدام مثبت و سازنده در اصلاح و تربیت مددجویان اثر ارزشمندی دارد و موجب اعتماد به نفس و بازگشت مجدد مددجو به جامعه و احیای زندگی شرافتمندانه پس از آزادی در جامعه خواهد شد لذا به ۲ دلیل عمده اشتغال و حرفه‌آموزی اهمیت خاصی دارد.
اول اینکه انضباط و نظم در محیط زندان فراهم و اداره زندان سهل تر و آموزش درکنار کار، فرصت بازسازی شخصیت و خودباوری و کسب مهارت‌های لازم رابه مددجویان خواهد داد همچنین خلاقیت فکرتوام با کارمی‌تواند به بهبود شرایط زندگی مددجو در زندان کمک کند، با آموزش‌های فنی وحرفه‌ای وارائه مدارک معتبر شرایط لازم برای کسب دانش وایجاد نگرش و پرورش بین زندانیان برای احراز شغل مناسب با مقبولیت اجتماعی تعریف شده با ارتقای مهارت پس ازآزادی فراهم می شود.
دوم نیز از لحاظ اقتصادی هم دولت و هم زندانی و خانواده او از ثمرات آن متنفع می‌‌شوند چراکه طبق تحقیقات مرکز پژوهشی سازمان شرکت در دوره‌های آموزشی بر میزان سازگاری زندانیان تاثیر مثبت دارد وزمینه ساز افزایش سازگاری خانوادگی جسمانی، اجتماعی، عاطفی وشغلی در زندانیان می‌‌شود در نتیجه سلامت روانی زندانیان فراهم می‌شود.
بنابراین اهمیت حرفه‌آموزی و اشتغال به کار زندانیان برای اصلاح و تربیت آنان ایجاب می‌کند که ارتباط ارگانیک وتنگاتنگ بین سازمان
زندان ها وسایرارگان‌ها وسازمان‌های اشتغال‌زا مانند ادارات کار، فنی وحرفه‌ای، صنایع دستی، بهزیستی جهاد کشاورزی، کمیته امداد امام (ره)، هلال احمرو …ایجاد شده و با در نظر گرفتن اعتبار و بودجه لازم و مناسب اشتغال زندانیان که نقش اساسی و بنیادین در جلوگیری ازآسیب ها وانحرافات اجتماعی و کاهش جرم در سطح جامعه دارد نهادینه شود.