دل سیر

در مورد بیکاران و اشتغال آنان چنان که باید حق مطلب ادا نشده است. با ورود تکنولوژی و مسایلی که در خصوص موازنه صادرات و واردات انجام می شود وکاهش تولیدات ویا سرمایه گذاری و سایر مسایل بغرنج وپیچیده وقابل درک در هر حال خیل عظیمی از جمعیت کشور بیکارهستند. این بیکاری، ابتدا یقه ی بی تخصص ها را گرفت بعدها دیپلمه ها و همینطور تا رسید به فارغ التحصیلانی که روزگاری ، هر هم وطنی آرزو می کرد که مثلا با فلان مهندس رفیق باشد، نه اینکه سفارش تسریع در آوردن پیتزا از خیابان همجوار خانه خود را داشته باشد . در هر حال هر کس به نوعی با این اهریمن تباه کننده انسان و جامعه به نوعی دست و پنجه نرم می کند تا ضربه فنی نشود وقافیه را به قولی نبازد وزمین را به حریف واگذار نکند . مردم دوست دارند که اگرچیزی نیست و باید تحمل کرد، پس ، باید برای همه حداقل بطور یکسان عمل شود. وقتی مهندس و فارغ التحصیلان فلان رشته می بینند پسرهای فلان مدیر عامل تماما در شرکتها و مؤسسات دولتی وغیر دولتی وابسته مشغول هستند ، از خود سئوال می کنند علت چیست ، واین موضوع وقتی به اوج ناراحتی تبدیل می شود که مسئول همان مدیر عامل در جلوی دوربین ، افراد بیکار را آنانی می داند که پشت میز نشینی می خواهند وآنان را افراد خدای ناکرده غیر فعال تلقی ونام می برد. یکی هم پیدا نمی شود که بگوید جناب آقازاده. خواهرزاده ، برادرزاده زیردیپلم و بعضاً لیسانس حضرتعالی چطوری استخدام رسمی شدند . موضوع بعدی این است که در طرح تعدیل نیروی انسانی و چابک سازی که همه تشویق می شوند که بروند دنبال کار آزاد ، البته ازهفت دنیا آزاد ، این خلق الله کجا بروند وچرا فرزندان وبستگان سببی ونسبی خود را نمی فرستی که البته با خالی شدن جای تعدیلی ها به عناوین مختلف استخدام می کنید . در هر حال قضیه آن مثال نشود که یکی دید شخصی بعنوان دزدی قفلی را با اره می برد ، عابری گفت که ای مرد این وقت شب با این قفل چه می کنی گفت دارم ساز می زنم، گفت پس چرا صدایش در نمی آید دزد جواب داد که فردا صدایش درخواهد آمد . فراموش شدنی نیست که بعضی از این نسبی وسببی ها حتی بیش از دو شغل وسه شغل نیز دارند واصولاً توجهی به این موضوعاتی که گفته می شود ندارند . هر چند می گویند شکم سیراز شکم گرسنه خبر ندارد ولی در این عصر ارتباطات کسانی که به سرعقل نمی آیند، بالاخره روزی فرا خواهد رسید که به سرعقل خواهند آمد و در مقابل عدالت وقانون به خاک ذلت خواهند افتاد که شاید برای شرمساری دیر شده باشد.

حمایت:۸/۱۰/۱۳۹۰