قیمومت شوهر بر زن، امر تخلف‌ناپذیر نیست .

آیت‌الله جوادی آملی در پاسخ به یک شبهه، تاکید کرد: معنای قیم بودن شوهر نسبت به زن، یک امر حقوقی تخلف یا اختلاف‌ناپذیر نیست.

ایسنا – ۱۳۹۰/۰۷/۱۰ : به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد بین‌المللی علوم وحیانی اسراء، متن پاسخ این استاد حوزه در خصوص این شبهه به شرح زیر است:

«معنای قیم بودن شوهر نسبت به زن یک امر حقوقی تخلف یا اختلاف‌ناپذیر نیست، زیرا در صورتی که زن استقلال اقتصادی داشته باشد و صلاحیت اداره و تدبیر و نگهبانی و نگهداری حیثیت خویش را واجد باشد، می‏تواند در متن عقد نکاح مثلا محدوده آن قیمومت را با توافق تعیین کند که به هیچ‌وجه به استقلال و کیان وجودی او آسیبی نرسد؛ البته تمکین غریزی غیر از قیمومت خانگی است زیرا آن یک حق دیگری است که می‏تواند با تعهد متقابل و تراضی طرفین، قلمروی آن مشخص شود و تحدید بعضی از انحا یا مراتب یا مراحل آن نه با کتاب و سنت معصومان مخالف است و نه با مقتضای عقد نکاح مباین، چون تقیید اطلاق مقتضای برخی از عقود با توافق طرفین عقد، محذوری را به همراه ندارد.

از رهگذر فوق لازم است توجه شود که عنوان سالار به معنای فرمانروا و حکمران و فوق قانون و غیر مسئول، برای هیچ کسی نسبت به دیگری روا نیست؛ خواه در حریم خانه به عنوان مردسالاری و خواه در متن جامعه به عنوان رئیس‏سالاری یا فقیه‌سالاری یا عناوین دیگر زیرا مهم‏ترین شرط صلاحیت سرپرست خانواده یا جامعه همانا دو عنصر محوری علم و عدل است، یعنی در جریان تشخیص اصول مدیریت، آگاه و مطلع و در اجرای اصول و مواد مدیریت، عادل و معتدل باشد زیرا بازگشت چنین مسئولیت‏هایی در نظام اسلامی به علم و عدالت‏سالاری است که همه فرهیختگان بشری خواهان چنین حکمرانی و فرمانروایی هستند که هرگز جهل به جای علم ننشیند و جور به جای عدل حکم نراند. نمونه آن را می‏توان از سیرت و سنت حضرت علی (ع) استفاده کرد، چنانکه حضرت امام محمد باقر (ع) نقل می‏کند که امیرالمومنین (ع) در روز گرمی از محل کار به خانه خود برمی‏گشت، زنی را ایستاده دید که می‏گوید: شوهرم به من ستم کرد و مرا ترساند و بر من تعدی کرد و سوگند یاد کرده که مرا بزند. حضرت علی (ع) فرمود: صبر کن که روز خنک شود، آنگاه با تو می‏آیم. زن گفت: خشم شوهرم بر من شدیدتر می‏شود. حضرت علی (ع) فرمود: خانه‏ات کجاست؟ آنگاه به طرف خانه آن زن حرکت کرد و به اهل خانه سلام کرد. جوانی بیرون آمد. حضرت به او فرمود: ای بنده خدا از خدا بترس. آن جوان گفت: به تو چه؟ من او را می‏سوزانم. امیرالمومنین (ع) فرمود: من تو را امر به معروف و نهی از منکر می‏کنم، تو با منکر با من روبه‌رو می‏شوی و معروف را انکار می‏کنی؟ مردم از راه رسیدند و حضرت علی (ع) را شناختند و به او گفتند: سلام علیکم یا امیرالمومنین. آن جوان حضرت را شناخت و به دست و پای او افتاد و عذرخواهی کرد. آن‌گاه امیرالمومنین (ع) به آن زن فرمود: داخل خانه‏ات برو و شوهرت را به چنین کاری وادار نکن.»