‘به ما چه’ و تبعات سنگینی که در جامعه پیش خواهد آورد

شاید شما هم در برخی نزاع ها و رخدادهای تلخ اجتماعی حضور داشته اید که فردی خلافکار و زورگو با بی تفاوتی عابران و حاضران صحنه مواجه شده و از بابت تعرض به حقوق دیگران آسوده شده و جسورتر می شود.

یک ماجرای واقعی را بخوانید:
ساعت ۲۱ روز یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت ماه، تعدادی از اهالی یک محله در مرکز شهر منتظر رسیدن اتوبوس بودند، کمی طول می کشد و در این فاصله راننده جوان خودرویی به اتفاق جوان همراهش در مقابل ایستگاه اتوبوس توقف کرده و با پر رویی تمام از یک خانمی که منتظر رسیدن اتوبوس بود درخواست می کند سوار خودروی او شود.
این خانم امتناع می کند اما راننده گستاخ باز هم با صدای بلند درخواست خود را تکرار می کند در این لحظه مردمی که در کنار این خانم در ایستگاه منتظر اتوبوس هستند ابتدا به خانم و سپس به یکدیگر نگاه می کنند اما سخنی نمی گویند.
یکی از کسانیکه در ایستگاه حضور دارد و نمی تواند نسبت به این واقعه بی تفاوت باشد رو به راننده کرده و می گوید ‘آقا نمی خواد سوار شه برو دیگه’، که در این هنگام راننده مزاحم با پر رویی تمام می گوید به تو مربوط نیست ….
پس از این بگو مگو و با تکرار درخواست های راننده گستاخ، خانم مورد خطاب وی قصد ترک ایستگاه را می کند تا از دست او خلاص شود اما در این هنگام اتوبوس می رسد و این خانم با بقیه مردم به داخل اتوبوس می رود و راننده گستاخ با داد و فریاد زدن و عربده کشیدن مانع حرکت اتوبوس می شود و به سمت راننده رفته و سر او فریاد می کشد.
سرانجام این راننده خلافکار برای رهایی اتوبوس و مسافرانش تقاضای پول (اخاذی) می کند و هرچند ابتدا مردم مخالفت می کنند اما به هر حال پولی تهیه و ازطریق راننده اتوبوس به فرد پرخاشگر و مزاحم داده می شود و او در حالیکه ناسزاها و بد وبیراههایی را نثار همه می کند سوار خودروی خود شده و ایستگاه اتوبوس را ترک می کند.
در اتوبوس فردی که اعتراض کرده بود رو به بقیه کرده و می گوید چرا اعتراض نکردید، چند نفر از آنان گفتند ‘به ما چه’، توجیبش قمه بود اگر می زد و می کشت، درست می شد؟!
این گفته واقعیت های تلخی را در جامعه امروزی ما بیان می کند.
۱- رشد بی تفاوتی مردم نسبت به ناهنجاریها و هنجار شکنان از روی ترس و گرفتاری های بعدی :
یکی از مسافران در اتوبوس می گفت اگر در این بین زخمی شوی چه کسی هزینه های بیمارستانی تورا می پردازد تازه اگر شانس بیاوری و زنده بمانی، در ثانی چه کسی در زمانیکه در بیمارستان هستی خرج زن و بچه ات را می پردازد ؟
چرا دنبال دردسر بگردیم ؟
۲- رشد قانون شکنی و مزاحمت های اجتماعی:
وقتی هنجار شکنان و خلافکاران مردم را نسبت به اینگونه جرایم آشکار بی تفاوت ببینند در کار خود گستاخ تر شده و تا زمانیکه با ماموران پلیس و قوه قهریه مواجه نشوند به اقدامات خلاف خود ادامه خواهند داد.
۳- تبعات روانی و روحی مزاحمت های اینگونه افراد بر قربانیان به حدی خواهد بود که شاید شخص قربانی دیگر حاضر نباشد در محلی که این اتفاق برای او رخ داده ظاهر شود، علاوه بر این، تبعات این ناراحتی های روحی و روانی بر خانواده و نزدیکان او هم اثر خواهد گذاشت و ماهها و شاید هم سالها طول بکشد تا آثار اینگونه وقایع تلخ از روح و روان این افراد پاک شود.
۴- تشدید احساس ناامنی عمومی:
شاید برخی از افرادی که در اینگونه حوادث حضور دارند به دلیل در امان ماندن از خطرات جسمی ساکت باشند اما این افراد هم ضمن اینکه از سوی وجدان خود مورد ملامت قرار می گیرند این سووال برایشان پیش می آید که اگر این اتفاق برای اعضای خانواده و یا نزدیکان او روی می داد چه احساسی داشت و انتظار چه واکنشی را از سوی مردم روا می دانست ؟
دست اندرکاران مسایل اجتماعی و دلسوزان فرهنگ و آداب اجتماعی باید بیاندیشند که چه اتفاقی در جامعه روی داده که با سقوط برخی ارزشهای اخلاقی چنین وقایع تلخی روی می دهد و برای جلوگیری از تداوم این روند چه کاری باید انجام داد.

ایرنا۱۳۹۲/۰۲/۲۴